ไม่บ้างก็ดี

มีคนเคยกล่าวไว้ทำนองว่า หากอยากให้ชีวิตสงบสุข เราต้องรู้จักปฏิเสธซะบ้าง

 

ในทุกๆวันนี้ เราต้องเผชิญกับคำขอร้องมากมายหลายหลาก จากสารพัดผู้คน ไม่รู้ว่าโลกมันอยู่ยาก หรือผู้คนเรียกร้องมากเกินไป ยิ่งเทคโนโลยีก้าวไปไกลเท่าไร เรายิ่งถูกเรียกร้องมากเท่านั้น

 

กี่ครั้งที่เราต้องถูกเชิญไปงานที่เราไม่ได้ "เต็มใจ" นักที่จะไป แต่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เนื่องด้วยเหตุผลทางสังคมอันซับซ้อน แม้อยากจะปฏิเสธแต่ก็ "เกรงใจ" ซึ่งคำนี้แหละ ที่มักจะเป็นที่มาของผลต่อเนื่อง บางอย่างที่เราไม่ต้องการ

 

บางครั้งเราอาจจะกำลังจมปลักอยู่กับปัญหาที่เราหาได้เป็นผู้ก่อขึ้นมาไม่ แต่การณ์ก็ชักนำไป เพียงเพราะคำขอร้องจากคนที่เราไม่อาจปฏิเสธได้ ซึ่งบางทีพอไปถึงจุดนั้น เราเหมือนระลึกสติได้ว่า น่าจะบอกปัดไปตั้งแต่แรก

 

แต่กระนั้นก็เถอะ หลายครั้งหลายคราที่เรารู้ทั้งรู้แต่ก็ยังทำ โดยเฉพาะการถูกชักนำเข้าสู่อบายมุขทั้งหลายนั้น เป็นสิ่งที่เรารู้อยู่แล้วว่าจะนำมาซึ่งความยุ่งยากในภายหน้า แต่ก็ยังทะลึ่งอีก

 

บางทีหากเราเรียนรู้ที่จะเกรงใจคนอื่นให้น้อยลง และหัดที่จะเกรงใจตัวเองให้มากกว่านี้ ชีวิตก็คงจะยุ่งยากน้อยลงเยอะ เพราะเรารู้ตัวเองดีว่า เราอยากรึไม่อยากทำอะไร อย่าให้ใครมาชักนำได้

 

ถ้าคุณเริ่มปฏิเสธคำขอร้องคนอื่นบ้าง สิ่งที่คุณจะได้ก็คือ "เวลา" สำหรับตัวเอง ลองใช้เวลาอยู่กับตัวเองดูบ้าง บางทีคุณอาจจะค้นพบเจออะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองที่คุณยังไม่เคยรู้มาก่อน ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูว่าไม่บ้างก็ดี

 

วันนี้คุณปฏิเสธบ้างรึยัง?

Advertisement