ในตอนที่เรายังเด็ก เราไม่เคยปิดกั้นความเป็นไปได้ใดๆในการเป็นอะไรก็แล้วแต่ จินตนาการของเด็กพาเราโลดเล่นไปในโลกแห่งความฝันอันแสนสุข

พอโตขึ้นมาเป็นวัยรุ่น บางคนก็อยากเป็นนักร้อง อยากเป็นดารา อยากมีชื่อเสียง

แต่มีเพียงกี่คนกันที่ไปถึงความฝันเหล่านั้น ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าพื้นที่เหล่านั้นไม่เพียงพอสำหรับการยืนของเหล่านักล่าฝันด้วยซ้ำ แต่กลับเป็นพวกเค้าเองต่างหากที่หยุดความตั้งใจไว้ และไม่ไปต่อ

แม้เราอาจจะได้ยินคำว่า “คุณจะไม่ได้ไปต่อ” จากรายการล่าฝันใดๆก็แล้วแต่นั้น คุณเคยนึกมั้ยว่า คำพูดนี้หยุดคนๆนั้นไปจริงๆหรือเปล่า

บ่อยครั้งไปที่ผู้ที่ยืนหยัดอยู่ในเวทีการแข่งขันจนเป็นคนสุดท้ายนั้น กลับไปไม่ถึงฝันเสียเอง

บางครั้งความฝันที่มันเป็นความฝันของเราจริงๆนั้น ไม่ได้มีเพียงแค่โอกาสเดียวด้วยซ้ำไป บางครั้งมีโอกาส พลาดไป เผลอๆ มันก็แวบกลับมาใหม่ มักจะเป็นเราเองที่พลาดฉวยไว้ หรือบางครั้งก็แวบกลับมา แต่เราไ่ม่รู้ว่ามันมา เพราะเราไม่ได้เปิดใจ เตรียมตัวให้พร้อมกลับโอกาส

วันที่เราโตเป็นผู้ใหญ่ ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริง เช่น บิลค่าโทรศัพท์ เรากลับค้นพบว่า โลกนี้ยากเย็นกว่าที่คิด ในระหว่างที่เรามัวแต่จัดการกับสิ่งที่เราคิดว่าเป็นปัญหานั้น เรากลับพลาดอะไรบางอย่างไปเสียแล้ว เพราะแม้โอกาสมันผ่านมา เราก็เอาแต่พูดว่า ชั้นต้องจัดการสิ่งนั้น สิ่งนี้ก่อน ชั้นแก่เกินไปแล้ว ชั้นเหนี่อย ชั้นขี้เกียจ อยากพักผ่อนมากกว่า วันนี้เหนี่อยมาทั้งวันแล้ว

สิ่งที่ำกำลังทำอยู่นั้นเป็นตัวตนจริงๆของเรา หรือเราแค่ประสบอุบัติเหตุจนต้องทำกันแน่

เงยหน้าขึ้นมาอีกทีเราก็แก่จริงๆแล้ว แล้วเราก็มองย้อนกลับไปว่า ว้า น่าเสียดายจัง ที่ไม่ได้ทำนู่น ทำนี่ ทำนั่น ทำโน้น แล้วยังไง ก็แค่เสียดาย เดี๋ยวก็ตายแล้ว ก็ถ้ามัีนแก่จนไม่ไหวจริงๆ เจ็ดแปดสิบแล้ว อะไรก็คงไม่มีความหมายแล้วจริงๆ

ถ้ายังไงก็ต้องแก่อยู่ดีนะ สำคัญอยู่ตรงที่ว่า เราจะเป็นคนแก่ แบบไหนกันแน่ ตอนนั้นเราจะมองกลับมาแล้วชื่นชมในความหาญกล้าของตัวเองที่ลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเองและโลกใบนี้ หรือเสียดายที่เอาแต่หลบอยู่ในมุมมืดอันแสนสบาย พร้อมกับร้อยแปดข้ออ้าง นั่นมันก็อยู่ที่คุณ

ไม่มีคำว่าสายสำหรับการลุกขึ้นมาล่าฝัน แต่อย่าช้านะ เพราะว่ามันไม่แน่นอน

มีคนกล่าวว่า "ทุกวันนี้ เกาหลีใต้ สามารถบรรลุ สู่การเป็นประเทศที่พัฒนาแล้วได้เป็นผลสำเร็จ"

คำอวดอ้าง สรรพคุณนี้ ไม่ได้เกิดจากคำโอ้อวด ยกตน ข่มท่าน จากผู้ที่อาศัย หรือบุคคลในเกาหลีใต้ แต่อย่างใด แต่มาจากปากของอาจารย์สมพงษ์ จิตระดับ สุอังคะวาทิน ซึ่งเดินทางไปดูงานที่ประเทศเกาหลีใต้มา

หากลองพิจารณาตามสิ่งที่เห็นกับสิ่งที่เป็นแล้ว ก็คงไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะว่า ทุกวันนี้ เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านเรา ไม่ใช่แต่เฉพาะ Made in Japan อีกต่อไป แต่เริ่มมีวิวัฒนาการจากเกาหลีใต้ เข้ามาอยู่ในสังคมของเรามากขึ้นทุกที ลองหันไปรอบๆตัวดูว่า ที่บ้านมีอะไรที่เป็นยี่ห้อเกาหลีบ้าง? ขอสารภาพตามตรงว่า โทรทัศน์ที่บ้านยี่ห้อเกาหลี แม้แต่โทรศัพท์พกพาก็ไม่พ้นเช่นเดียวกัน

สิ่งเหล่านี้กำลังบอกอะไรเรา? เกาหลีไม่ได้แค่แอบเข้าบ้านเรา แต่กำลังแทรกซึมวัฒนธรรมลงลึกไปในตาข่ายความคิดของเรา อย่างช้าๆ ซึ่งรู้ตัวอีกที เกาหลีก็เข้าบ้านเราเสียแล้ว แบบที่เราเต็มใจต้อนรับด้วย ไม่เต็มใจธรรมดา เรียกว่า "แห่" กันไปต้อนรับถึงจะถูก สังเกตได้จากความอบอุ่นในการต้อนรับ เวลาศิลปินเกาหลีมาแต่ละที ยิ่งกว่าฮีโร่เหรียญทองโอลิมปิกซะอีก

การเสพ "วัฒนธรรมนอก" เป็นพฤติกรรมบริโภคนิยมที่ฝังรากลึกลงในก้นกล่องความรู้สึกนึกคิดของคนไทยมาช้านาน จนเรียกได้ว่าฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกเลยทีเดียว ซึ่ง "ค่านิยมของนอก" นี้ ไม่ได้เป็นอันตรายต่อปัจเจกบุคคลอันพึงมีพึงได้ หรือ รู้สึกนึกคิด ในสิ่งที่ตัวเองต้องการแสวงหาแต่อย่างใด

แต่กลับเป็น "ตัวการ" ร้ายในการบ่อนทำลายความก้าวหน้าทางสังคม อย่างชัดเจน เพราะเมื่อใดก็แล้วแต่ที่เรา "เสพของนอก" ตัวตนของความเป็นใครของเราก็จะพร่าเลือนไปทีละน้อยๆ ซึ่งในแก่นของความ "เป็นใคร" นั้น เราไม่อาจปฏิเสธได้ว่า เราเป็นคนไทย แต่เมื่อใดก็ตามที่เรา "เสพของนอก" เรากำลังประพฤติตนเยี่ยง "คนนอก" เพียงเพื่อหลบหลีกความ "เป็นใคร" ของเราไปเพียงชั่วคราว แต่แก่นของความ "เป็นใคร" เราหลบหนีได้มั้ย? เราละทิ้งได้มั้ย? เราบอกได้มั้ยว่าเราไม่ได้เป็น?

เพราะฉะนั้นการเสพความฟุ้งเฟ้อเพียงชั่วคราวเหล่านี้ ก็เพียงเพื่ออุปโลก โลกเสมือนจริงขึ้นมาในจิตใจก็เท่านั้น หาใช่แก่นของสิ่งที่เราเป็นแต่อย่างใด

ปี พ.ศ.2475 เราดึงดันที่จะเปลี่ยนระบอบการปกครองเพียงเพื่อต้องการจะมีอิสระทางความคิดและจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง บรรพบุรุษคนแล้ว คนเล่าที่เฝ้าปกป้องอธิปไตยของชาติ หากวีรบุรุษเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่ คงกระอักเลือดที่ทราบว่า เอกราช ที่ พวกท่านเฝ้าปกป้อง บัดนี้แผ่นดินยังอยู่ แต่ความคิดและจิตวิญญาณของลูกหลาน ขายให้ต่างชาติเรียบร้อยแล้ว

หากคนไทย แม้เพียงหยุดซักนิด พิจารณาซักหน่อย เวลาที่จะ "เสพ" สินค้าฟุ่มเฟือยใดๆ จากต่างประเทศ ซึ่งหมายความเฉพาะเจาะจงในตัวสินค้าที่ "คนไทย" ผลิตได้ 

"เรา" คงไม่ต้องตามติด แนวโน้ม จากวัฒนธรรมต่างชาติ ให้เหนื่อยเหมือนเช่นทุกวันนี้ แต่สบายๆกับการจับจ่ายใช้สอย "วัฒนธรรมของเราเอง" วันนั้นเราคงยืดอกอย่างภาคภูมิว่า "กูคนไทย" แบบเต็มปากเต็มคำ

"เรา" คงได้ทีส่งออกวัฒนธรรมของเรา ให้ต่างชาติเสพบ้าง ซึ่งโดยแก่นแท้เนื้อในแล้ว วัฒนธรรมไทย สามารถเป็นสินค้าส่งออกได้เป็นอย่างดี เช่น อาหารไทย เป็นต้น

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต่อเมื่อ คนไทยหันกลับมาเห็นคุณค่าในวัฒนธรรมของตัวเอง ใส่ใจที่จะพัฒนาอย่างเป็นรูปธรรม เพื่อก่อให้เกิดการพัฒนาการแบบบูรณาการยั่งยืน

วันนั้นคนคงกล่าวว่า "ทุกวันนี้ประเทศไทย สามารถบรรลุสู่การเป็นประเทศที่พัฒนาแล้วได้เป็นผลสำเร็จ"

โปรดเลิก "ค่านิยม" ผิดๆของนอก
ช่วยกันเริ่ม "ชาตินิยม" ของไทยกันเถอะครับ
]]> http://paopae.wordpress.com/2007/07/06/%e0%b8%8a%e0%b8%b2%e0%b8%95%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%a1-%e0%b8%84%e0%b8%a1%e0%b8%84%e0%b8%b4%e0%b8%94-%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%84%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b8%b2%e0%b8%94/feed/ 1 paopae